Całą ideą stworzenia Immersji była chęć poruszenia tych problemów, będących według mnie bardzo istotnymi elementami życia i zdrowia psychicznego człowieka. Jak wiadomo przymusowa izolacja nie wpływa dobrze na zachowanie człowieka, doprowadzając czasami wręcz do skrajnych, prymitywnych zachowań a czasem nawet do obłędu. Celem jednak nie jest doprowadzanie do szaleństwa i badanie zachowań użytkowników animacji, lecz sztuka radzenia sobie w takich sytuacjach. Człowiek ma wielką skłonność do komplikowania najprostszych rozwiązań. Przyczyny tego zachowania bywają różne lecz nie mają one znaczenia w sytuacji gdy zostaje on obnażony ze wszystkich zdobyczy technologicznych, a do przetrwania zostają mu jedynie jego ręce i inteligencja.
Zostając przy temacie komplikacji życia, wielu twórców gier usilnie stara się zagmatwać rozgrywkę nie wiadomo jak zawiłymi zagadkami prawie niemożliwymi do rozwiązania dla zwykłego śmiertelnika zapominając o tym, że to właśnie najprostsze rozwiązania są często najtrudniejsze do odkrycia. Dlatego Immersja opiera się na całkowicie podstawowych zagadkach związanych z fizyką i przestrzenią. Wiadome jest przecież, że człowiek chcący przejść przez wysoką ścianę nie będzie musiał pociągnąć w odpowiedniej kolejności za dźwignie w pomieszczeniu obok tylko znaleźć skrzynię czy inną beczkę żeby ułatwić sobie przeprawę.
Ogólna konstrukcja odwiedzanych przez użytkownika lokacji będzie miała za główne zadanie zmusić go do szczegółowych oględzin. Niemalże każdy przedmiot znajdujący się w otoczeniu można podnieść i użyć do różnorakich celów. Jako projektant nie chce narzucać użytkownikowi jednego słusznego wykorzystania danego przedmiotu. Tak więc znalezioną skrzynię będzie można nie tylko użyć jako prowizorycznej drabiny ale także np. jako narzędzia do rozbicia uszkodzonej ściany. Oczywiście jak to w realnym świecie wszystkie przedmioty mają swoje ograniczenia takie jak waga czy rozmiar, które także pragnę uwzględnić podczas tworzenia Immersji.
